Weer teveel beloofd!

doolhofBeloftes, toezeggingen, voordat ik goed nagedacht heb, is het weer gebeurd. Soms past de afspraak, maar hoe vaak kom ik er achter dat ik iets toegezegd heb wat ik eigenlijk niet kan -of niet wil- nakomen!

In dat laatste geval begint er een traject vol verzuchtingen:

  • Hier heb ik dus geen tijd voor
  • Eigenlijk kan ik dit helemaal niet
  • Als ik niets doe, zou het dan vanzelf overgaan?
  • Het past niet bij mij en wat ik doe
  • Dat betekent dat ik die leuke activiteit van mijzelf in moet leveren

Mijn energie om mijn belofte na te komen trekt weg, het moet uit mijn tenen komen! De aap op mijn schouder heeft ook zo zijn eigen toevoeging:

Belofte maakt schuld! Had je maar beter na moeten denken voordat je het afsprak!

Het eindigt in een moeizaam gedoe, waarin ik braaf mijn afspraak nakom, daar zelf weinig of niets aan overhoud. Behalve het opgeluchte gevoel “dat ik ervan af ben”.

Een van de grootste cadeaus die ik in een coachingstraject kreeg, is de ontdekking dat ik na kan gaan of een afspraak goed voor mij is en erop terug kan komen als die niet bij mij past.

Mijn rijtje met checks om na te gaan of dit voor mij een goede afspraak is :

  • Past het bij de activiteiten waar ik mee bezig ben?
  • Past het qua tijdsbeslag in mijn planning? Of ga ik tijd inleveren die ik anders wil gebruiken? Heb ik er wel de energie voor?
  • Ben ik wel de juiste persoon?
  • Waarom doe ik de toezegging: vind ik het leuk om te doen, helpt het mij verder en zo ja, hoe dan?
  • Hoe is mijn relatie met degene die mij gevraagd heeft iets te doen? Sta ik daar vrij in en wil ik die graag een plezier doen? Of ben ik op de een of andere manier afhankelijk: voor een goede beoordeling van mijn werk, voor de lieve vrede. Vind ik “nee” zeggen in alle gevallen hartstikke moeilijk?
  • What’s in it for me? Waar zit de meerwaarde voor mijzelf?
  • etc. … vul zelf maar verder aan!

Het kostte me nogal wat moed om terug te komen op een afspraak. Zeggen dat ik iets niet kan of ga doen staat bij mij gelijk voor falen, niet voldoen aan de verwachtingen die de omgeving van mij heeft. En dat is heel erg!

De praktijk bleek minder moeizaam dan ik verwachtte. Als ik toelicht waarom ik iets niet doe (tijd, niet de juiste vaardigheden, niet het juiste moment, niet de juiste positie, geen energie) dan is er meestal begrip en kan er gezamenlijk naar een oplossing gezocht worden.

Hoe dit in mijn dagelijks leven verder uitpakt? Ik denk nu echt beter na voordat ik iets beloof. Heb ik iets toegezegd dat bij nader inzien niet bij mij past, dan leg ik dit uit en geef de toezegging terug.

En zo af en toe doe ik het toch maar… Winst is dat ik het mij bewust ben!

 

Delen? Klik hier:Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Google+Share on Facebook
Reageer jij als eerste?

Geef een reactie

Vragen? Klik hier. Ik hoor graag van je!